ატფ და ბოდიბილდინგი.

თუ დავაკვირდებით ცოცხალ ორგანიზმს დავინახავთ, რომ ის იღებს და ხარჯავს ენერგიას. ენერგიის საწარმოებლად ჩვენმა ორგანიზმმა, ისევე როგორც სხვა ცოცხალმა ორგანიზმმა უნდა მიიღოს მზა ორგანული ნივთიერებები საკვებიდან, ჩვენ არ შეგვიძლია ვიარსებოთ მათ გარეშე. ჩვენი მთავარი საკვები ნივთიერებებია ცილები, ცხიმები და ნახშირწყლები (მაგალითად მცენარეებს ისინი არ სჭირდებათ, მათ შეუძლიათ მზის ენერგიის გამოყენება და მისი სინთეზირება დამოუკიდებლად, მცენარეებს სჭირდებათ მარტო წყალი და მინერალები).

ჩვენ ვიღებთ საკმაოდ რთულ ნივთიერებებს და იმისათვის, რომ ეს ნივთიერებები შეიქმნას, მცენარეებზე ან ცხოველებზე (ის რასაც ჩვენ ვჭამთ) დაიხარჯა ბევრი ენერგია, ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ამ ნივთიერებების დაშლით ჩვენ შეგვიძლია ეს ენერგია დავიბრუნოთ და გამოვიყენოთ ჩვენი ინტერესებისათვის.

ენერგიის მისაღებად საწყისი პროცესია საჭმლის მონელება. ეს პროცესი არის უბრალოდ საკვების მსხვილი ნაწილების დაქუცმაცება, აქ არ ხდება ენერგიის გამოთავისუფლება. მაგ. თუ ჩვენ ვჭამთ კარტოფილს, რომელშიც არის ნახშირწყალი – კონკრეტულად სახამებელი, ჩვენმა მომნელებელმა სისტემამ უნდა დაშალოს სახამებელი გლუკოზის დონემდე, რათა ის მოხვდეს სისხლში და შევძლოთ მისი გამოყენება. ნახშირწყალი უნდა დაშალოს მომნელებელმა სისტემამ მონომერამდე – ან გლუკოზად, ან ფრუკტოზად ან გალაქტოზად. ცხიმები უნდა დაშალოს გლიცერინამდე და ცხიმოვან მჟავებამდე, ცილები კი უნდა დაშალოს ამინომჟავებამდე, ან ორი ამონიმჟავა ერთად – ორმაგ პეპტიდებამდე. ამის მერე ისინი ხვდებიან სისხლში და მათთან უკვე შეიძლება მუშაობა. ეს იყო მომნელებელი სისტემის ფუნქცია.

ენერგიის მისაღებად მონელების გარდა არის კიდევ შემდეგი ეტაპი – სუნთქვა. სუნთქვის დროს ჩვენი უჯრედები იყენებენ ჟანგბადს, წვავენ საკვებ ნივთიერებებს, რათა მიიღონ ენერგია. ეს არის ენერგიის მიღების ბოლო ეტაპი რომელიც მიმდინარეობს თითოეულ ჩვენს უჯრედში. ჩვენ ისე ვართ მოწყობილი, რომ ამისთვის ვიყენებთ ჟანგბადს, სუნთქვა დაკავშირებულია ჟანგბადის მოხმარებასთან (არსებობენ ცოცხალი ორგანიზმები, რომლებსაც ჟანგბადი არ სჭირდებათ).

რას ვიღებთ ამ პროცესის ბოლოს: ვიღებთ წყალს და ნახშირორჟანგს. თუ დავწვავთ ნებისმიერ ორგანულ ნივთიერებას (შაქარი, ცხიმი, ცილა), ჩვენ მივიღებთ წყალს და ნახშირორჟანგს. ადამიანიც ორგანული ნივთიერებაა და ისიც დაიწვებოდა, რომ არა მის შემადგენლობაში წყლის დიდი რაოდენობა – 70%. ამოსუნთქვით ჩვენ ამოვისუნთქავთ ნახშირორჟანგს, ხოლო წყალს ან იყენებს ორგანიზმი, ან გამოდევნის გარეთ ოფლის და შარდის სახით.

ამის გარდა ყველა ეს პროცესი გამოყოფს სითბოს. როცა თქვენ ცდილობთ მიიღოთ ენერგია თქვენ აუცილებლად გახურდებით ისევე, როგორც თქვენი ტელეფონი, ნებისმიერი ძრავი და მექანიზმი ხურდება მუშაობისას (რადგან მათი მარგი ქმედების კოეფიციენტი – მქკ არასდროს არ არის 100%, ანუ მიღებულ ენერგიასა და დახარჯულ ენერგიას შორის არის სხვაობა, დანაკარგები).

ჩვენი ორგანიზმიც გადაამუშავებს სხვადასხვა ნივთიერებებს და აქედან ენერგიის მიღების პროცესი არ არის სრულყოფილი, ჩვენ დავკარგავთ ენერგიის ნაწილს სითბოს სახით. ჩვენ ორგანიზმში ყველაზე მეტად სითბო გამოიყოფა კუნთების მუშაობისას. კუნთები ხარჯავენ დიდი რაოდენობის ენერგიას იმიტომ, რომ მას უწევს ქიმიური ენერგიის გარდაქმნა მექანიკურ ენერგიაში, ამ პროცესის მქკ შეადგენს 50%-ს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩვენი ნებისმიერი ფიზიკური მოქმედებისას, მაგ. სიმძიმის აწევისას დახარჯული ენერგიის ნახევარს ვკარგავთ სითბოს სახით.

ჩვენ ორგანიზმში ენერგიის დაგროვების საერთო სქემა ასე გამოიყურება: ჩვენ ვჭამთ სხვადასხვა საკვებ ნივთიერებებს, მათ ვაქუცმაცებთ, მერე ჟანგბადის მეშვეობით ვჟანგავთ და ვიღებთ ენერგიას, ენერგიის ნაწილი ყოველთვის იკარგება სითბოს სახით, ხოლო ნაწილს ჩვენი ორგანიზმი იმარაგებს ქიმიური შენაერთის – ატფ-ის სახით.

ატფ არის უჯრედის ნებისმიერი ფუნქციის ბიოლოგიური ენერგიით უზრუნველყოფის უშუალო წყარო. ჩვენი ორგანიზმის თითოეული უჯრედი ბიოქიმიური რეაქციებისთვის ინახავს და იყენებს ენერგიას ატფ-ის საშუალებით. ამრიგად, ყველაზე მნიშვნელოვან მოლეკულას ჩვენს ორგანიზმში ენერგიის წარმოების კუთხით წარმოადგენს ატფ (ადენოზინტრიფოსფორმჟავა).

ქიმიური სტრუქტურის მიხედვით ატფ განეკუთვნება ნუკლეოტიდებს. ის შეიცავს ადენოზინს და ფოსფორმჟავას სამ ნაშთს და წარმოიქმნება მიტოქონდრიებში. თავად ადენოზინი შედგება აზოტოვანი ფუძე ადენინისა და ნახშირწყალ რიბოზასგან. ამ შენაერთის/მოლეკულის შექმნაზე დაიხარჯა დიდი ენერგია, რაც იმას ნიშნავს, რომ მისი დაშლისას/გახლეჩისას წარმოიქმნება იგივე რაოდენობის ენერგია გარკვეული დანაკარგებით სითბოზე. ჩვენი ორგანიზმი საკვების გადამუშავებისას ქმნის ამ კავშირებს და მერე, როცა გვჭირდება ენერგია (ჩვენ მუდმივად გვჭირდება ენერგია) ჩვენ მუდმივად ვშლით ამ კავშირებს.

ეს პროცესი შეიძლება შევადაროთ აკუმულატორის, ან ტელეფონის ბატარეიის მუშაობას. ჩვენ მას ვტენით ენერგიის სხვადასხვა წყაროდან, მაგრამ ტელეფონი მუშაობს ბატარეაში დაგროვილი ენერგიიდან. ჩვენც ვიკვებებით სხვადასხვა პროდუქტებით (ხორცი, წიწიბურა, ხილი და სხვა), ენერგიით მომარაგება შეიძლება იყოს სხვადასხვა, მაგრამ ჩვენი ორგანიზმი მუშაობს თავის სტანდარტულ ბატარეიაზე – ატფ-ზე.

უჯრედის ყოველგვარი აქტივობა — მოძრაობა, ბიოსინთეზი, ელექტრობის გენერაცია და სხვ. — ხორციელდება ატფ-ის ჰიდროლიზის შედეგად გათავისუფლებული ენერგიის ხარჯზე.
ატფ-ის მოლეკულური სტუქტურა არასტაბილურია, სპეციფიკური ფერმენტების ზეგავლენით ის განიცდის ჰიდროლიზს — იერთებს წყლის მოლეკულას და იხლიჩება:

ატფ + H2O → ადფ + H3PO4 + ენერგია
ატფ + H2O → ამფ + H4P2O7 + ენერგია

ამ დროს საბოლოო ფოსფორიანი ნაშთი გვაძლევს ფოსფორმჟავას, ხოლო ატფ გარდაიქმნება ადენოზინდიფოსფორმჟავად ადფ), ან ადენოზინმონოფოსფორმჟავად ამფ). თუ ერთ ფოსფატს მოვწყვეტთ ატფ-ს, გამოიყოფა ენერგია და მივიღებთ ადფ-ს, თუ ორ ფოსფატს მოვწყვეტთ ატფ-ს მივიღებთ ამფ-ს. ამ რეაქციის შედეგად თავისუფლდება 40-დან 60-მდე კჯოულ/მოლი ენერგია.

როდესაც ენერგიის სწრაფი წარმოება არ მოითხოვება, მიმდინარეობს უკურეაქცია – ადფ-ის მოლეკულას კვლავ უერთდება ფოსფოგენის, გლიკოგენის ფოსფატის ჯგუფი და კვლავ ფორმირდება ატფ.

ატფ-ის ერთი მოლეკულის სიცოცხლის ხანგრძლივობა 1 წუთზე ნაკლებია, იმიტომ რომ ის მუდმივად იხლიჩება და ისევ შენდება, ანუ ჩვენი ორგანიზმი მუდმივად იყენებს და აღადგენს ენერგიას. საშუალოდ თითოეული მოლეკულა დღეღამეში 2000-3000-ჯერ გადის რესინთეზის ციკლს. გვაძლევს ენერგიას და მერე ისევ იგროვებს მას, ანუ ამ ბატარეიის დამუხტვა-განმუხტვა გვიწევს მუდმივად. ატფ-ის შენახვა შეუძლებელია, ამიტომ მისი სინთეზის დონე თითქმის შეესაბამება მოხმარების დონეს. ატფ წარმოადგენს ორგანიზმში ყველაზე განახლებად ნივთიერებას.

ეს სქემა გამოიყურება შემდეგნაირად:

ყველაზე გავრცელებული ენერგიის წყარო არის შაქარი-გლუკოზა. გლუკოზა კვებავს უჯრედებს. ჩვენი უჯრედები ხლიჩავენ გლუკოზას, ვიღებთ გახლეჩის პროდუქტებს, ამავე დროს, როდესაც გლუკოზა იხლიჩება და იძლევა ენერგიას, ადფ იერთებს უკან ფოსფატს და იმუხტება ენერგიით, ეს პროცესია ატფ-ის რესინთეზი. ამის მერე ატფ-ის მოლეკულა მივა ორგანიზმის რომელიმე ნაწილში და იქნება მზად ეს ენერგია გასცეს ნებისმიერ დროს.

(ენერგიის მისაღებად ნივთიერების დაშლას/გახლეჩას დისიმილაცია ეწოდება. ხოლო პროცესი როდესაც ჩვენ ვხარჯავთ ენერგიას ჩვენთვის საჭირო რაიმე ნივთიერების შესაქმნელად, ასიმილაცია.

დისიმილაციის მაგალითებია:
გლიკოლიზი
დუღილი სოკოებში და ბაქტერიებში, სპირტიანი სასმელების წარმოებისას
სუნთქვა – რომელიც იძლევა ყველაზე მეტ ენერგიას შაქრის ერთ მოლეკულაზე.

ასიმილაციის მაგალითები:
ცილების სინთეზი
ცხიმების, ნახშირწყლების და ნუკლეიდური მჟავების სინთეზი.

ეს ყველაფერი არის პატარა ნივთიერებებისგან დიდი ნივთიერებების შექმნის პროცესი)

მაშასადამე, თუ კი დავშლით გლუკოზას, ამ პროცესში გამოიყოფა ენერგია. ამ ენერგიის გამოყენება შეიძლება, რომ შევქმნათ ატფ-ის მოლეკულა.

გლიკოლიზი.

გლიკოლიზი არის გლუკოზის მოლეკულისგან ენერგიის მიღების ხერხი ჟანგბადის გამოყენების გარეშე. ჩვენთვის ეს არის ენერგიის მიღების საწყისი პროცესი.

რა ხდება გლიკოლიზის დროს:

ატფ-ის მოლეკულა წარმოვიდგინოთ როგორც მთლიანად დამუხტული ბატარეია. თუ ჩვენ მოვწყვიტავთ ერთ ფოსფატს, ჩვენ მივიღებთ ენერგიას და დარჩება კიდევ 2 ფოსფატი. შეიძლება შემდგომში მათი მოწყვეტაც და ენერგიის კიდევ მიღება. თუ ისევ ბატარეიას შევადარებთ, ერთი ფოსფატის მოწყვეტით ბატარეია განიმუხტა მესამედით და დარჩა დამუხტული 66%. თუ კიდევ ერთ ფოსფატს მოვწყვიტავთ, დარჩება 33% და თუ ყველას, ბატარეია მთლიანად განიმუხტება, დაიცლება. მაგრამ ჩვეულებრივ ჩვენ ვცდილობთ, რომ არ მივიყვანოთ ბატარეია საბოლოო განმუხტვამდე. ასევე ვიქცევით ფიზიკური დატვირთვისას, ატფ ხარჯავს ერთ ფოსფატს და მაშინვე იმუხტება ახალი ფოსფატით. ანუ ატფ, რომელიც შედგება 3 ფოსფატისგან, ერთი ფოსფატის გაცემის შემდეგ გახდა ადფ (ადენოზინტრიფოსფატისგან დაგვრჩა ადენოზინდიფოსფატი, 3-ის მაგივრად 2 ფოსფატი). ადფ შედის რეაქციაში გლუკოზასთან და ყოფს მას შუაზე, ვიღებთ გლუკოზის 2 ნახევარს, პირუვატს და ადფ-ის 2 მოლეკულა ხდება 2 ატფ-ის მოლეკულა. ანუ ამ პროცესში ჩვენ აღვადგინეთ 2 ბატარეია. ეს პროცესია გლიკოლიზი.

გლიკოლიზის პროცესი მიდის ჩვენი ნებისმიერი უჯრედის ციტოპლაზმაში. თუ თქვენ ხართ აერობული დატვირთვის ქვეშ, მაგ. დარბიხართ, თქვენი ორგანიზმი იწყებს ენერგიის ხარჯვას, თქვენ სუნთქვა გიძნელდებათ იმიტომ რომ არ გყოფნით ჟანგბადი. კუნთები კი ვერ იღებენ საკმარისი რაოდენობის ჟანგბადს და კუნთებისთვის ენერგიის მიღების პროცესი მთავრდება აქ, გლიკოლიზზე. ამის გამო კუნთები ვეღარ მუშაობენ, იმიტომ რომ არ ყოფნით ენერგია, ან იწყება კუნთის ტკივილი.

გლუკოზის ერთი მოლეკულიდან მიღებული ატფ-ის 2 მოლეკულა არის ძალიან ცოტა, მაგრამ როცა თქვენ ვარჯიშობთ კარდიო ტრენაჟორებზე, თქვენ გეზრდებათ გამძლეობა, თქვენი ორგანიზმი სწავლობს უკეთესად დაძლიოს დატვირთვები, როცა არ ყოფნის ჟანგბადი. თქვენ აერობული დატვირთვისას არ გეზრდებათ კუნთური მასა, თქვენ გეზრდებათ კუნთების მძიმე სიტუაციაში მუშაობის უნარი, გამძლეობა. იმისათვის რომ ვირბინოთ მარათონი, ჩვენ არ გვჭირდება ძლიერი კუნთები, ჩვენ გვჭირდება ძლიერი სისხლის და სუნთქვის მიმოქცევის სისტემა და ძალიან კარგი გამძლეობა. ჩვენი კუნთების მუშაობისას თუ არ არის საკმარისი ჟანგბადი, წარმოიქმნება რძემჟავა, რის გამოც გვტკივა კუნთები.

გლუკოზიდან ენერგიის მიღების მწვერვალი არის ჟანგბადის სუნთქვა, რომელიც ჩვენ ყველას შეგვიძლია. სუნთქვა ხდება უჯრედის სპეციალურ ორგანოიდებში – მიტოქონდრიებში. გლიკოლიზის შედეგად მიღებული 2 პირუვატი შედის მიტოქონდრიებში, ასევე სუნთქვით მიეწოდება ჟანგბადი, საიდანაც გამოდის დიდი რაოდენობის სხვადასხვა ნივთიერება – ნახშირორჟანგი, წყალი და ატფ-ის 34 მოლეკულა. ამას ყველაფერს ეძახიან კრებსის ციკლს. გლიკოლიზით ერთი მოლეკულა გლუკოზიდან მივიღეთ 2 მოლეკულა ატფ, ხოლო სუნთქვამ მოგვცა ატფ-ის კიდევ 34 მოლეკულა. ანუ სუნთქვა ძალიან ეფექტურია. როცა ჩვენი კუნთები იწყებენ უჟანგბადოდ მუშაობას, ისინი მნიშვნელოვნად კარგავენ ეფექტურობას. აერობული ვარჯიშების დანიშნულება კი ისაა, რომ კუნთებმა დიდხანს იმუშავონ ჟანგბადზე. ჩვენ კუნთებს რომ არ შეეძლოთ ჟანგბადზე მუშაობა, ჩვენ ვერ შევძლებდით სირბილს.

როგორ ვიღებთ ენერგიას სუნთქვის საშუალებით.

მიტოქონდრიები დაფარულია 2 მემბრანათი, გარეთა, რომლის ზედაპირი გლუვია და შიდა, რომლის ზედაპირიც დაჭმუჭნულია. ამ 2 მემბრანას შორის სივრცეში მიმდინარეობს კრებსის ციკლი, რომლის დანიშნულება იმაშია, რომ იქმნება წყალბადის იონები (H+) – პროტონები, რომლებიც დადებითად არიან დამუხტული (ეს არის წყალბადის ატომი, რომელსაც წაართვეს ელექტრონი). კრებსის ციკლისას ისინი წარმოიქმნება და გროვდება მემბრანებს შორის. თუ სადმე არის დადებითად დამუხტული ნაწილაკები, ხოლო სხვა ადგილას ისინი არ არიან, მაშინ ამ 2 ადგილს შორის ჩნდება პოტენციალთა სხვაობა.

(ელექტროობაში პოტენციალთა სხვაობა, რომელსაც ქმნის დენის წყარო არის ძალა, რომელიც აიძულებს დამუხტულ ნაწილაკებს იმოძრაონ სადენებში. თუ ჩვენ სადენით შევახებთ ერთმანეთს დენის წყაროს ელემენტის/ბატარეიის ორ პოლუსს, მაშინ ეს სადენი გახურდება. ეს არის ძალა, რომელსაც შეუძლია შეასრულოს რაიმე სამუშაო.)

მემბრანებს შორის სივრცეში, 2 წერტილს შორის – იქ სადაც არის წყალბადის იონები და იქ სადაც არ არის წყალბადის იონები, იქმნება პოტენციალთა სხვაობა, რომელიც წყალბადის იონებს გადაადგილებს იქ, სადაც ისინი არ არიან. როცა გროვდება ამ იონების საკმარისი რაოდენობა, მათთვის იხსნება არხი, მათ აქამდე არ შეეძლოთ მემბრანის გარეთ გამოსვლა, ეხლა კი გაიხსნა სპეციალური კარები. როგორც კი სუნთქვამ შექმნა იონების საკმარისი რაოდენობა და გაიხსნა კარები, ისინი იწყებენ აი რის გაკეთებას:

მემბრანაში არის ჩაშენებული დიდი მოლეკულა და წყალბადის იონები, რომლებსაც უნდათ გარეთ გამოსვლა, ატრიალებენ ამ მოლეკულას როგორც ტურბინას. ამ მოლეკულას ეძახიან ატფ-ის სინთეტაზს, ანუ ის რაც ატფ-ის სინთეზს აკეთებს. როცა ეს მოლეკულა (ტურბინა) ტრიალებს, ენერგია იხარჯება იმაზე, რომ შეუერთოს ფოსფატი ადფ-ს და მიიღოს ატფ, ანუ დამუხტოს განმუხტული ბატარეია.

დავუშვათ ჩვენ გავაკეთეთ რაიმე მოქმედება, ვთქვათ ავწიეთ ხელი, ამით ატფ-ს მოვგლიჯეთ ერთი ფოსფატი და მივიღეთ ენერგია, რომელმაც ხელი აწია. მოგლეჯილ ფოსფატიანი ატფ-იდან მივიღეთ ადფ, რომელიც შედის მიტოქონდრიაში. მიტოქონდრიას აქვს ფოსფატი და ესენი რომ ერთმანეთს შეუერთოს, პროტონები ატრიალებენ მოლეკულა ატფ-ის სინთეტაზს, რომელიც ადფ-ზე აცმევს ფოსფატს და ვიღებთ ისევ ატფ-ს.

ენერგეტიკული თვალსაზრისით ატფ-ის მნიშვნელობის და მისი ფართო გამოყენების გამო, ორგანიზმს გააჩნია ატფ-ის წარმოების სხვადასხვა ხერხი. ეს არის სამი სხვადასხვა ბიოქიმიური სისტემები. როცა კუნთებს ელით მოკლე და ინტენსიური აქტივობის პერიოდი (8-10 წამი), გამოიყენება ფოსფოგენური სისტემა. ფოსფოგენური სისტემა უზრუნველყოფს ჩვენს კუნთის უჯრედებში ატფ-ის მცირე რაოდენობის მუდმივ ცირკულაციას.

კუნთის უჯრედები ასევე შეიცავს მაღალენერგეტიკულ ფოსფატს – კრეატინ ფოსფატს, რომელიც გამოიყენება ხანმოკლე, მაღალინტენსიური აქტიურობის მერე, ატფ-ის დონის აღსადგენად. კრეატინკინაზის ენზიმი კრეატინ ფისფატს აცლის ფოსფატის ჯგუფს და სწრაფად გადასცემს მას ადფ-ს, ატფ-ის ფორმირებისათვის. მიტოქონდრიაში ადფ იერთებს ფოსფატურ ჯგუფს, ,,იმუხტება“ და კვლავ გარდაიქმნება ატფ-ად.

ე.ი. კუნთის უჯრედი ატფ-ს გარდაქმნის ადფ-ად, ხოლო ფოსფოგენი სწრაფად აღადგენს ატფ-ს ადფ-ისაგან. კრეატინ ფოსფატის დონე იწყებს დაცემას მაღალინტენსიური აქტივობიდან უკვე 10 წამის შემდეგ, რის შემდეგაც ენერგიის დონე ეცემა. ფოსფოგენური მუშაობის მაგალითს წარმოადგენს 100 მეტრზე სპრინტი.

გლიკოგენისა და რძემჟავას სისტემა ამარაგებს ორგანიზმს ენერგიით უფრო დაბალ ტემპში, ვიდრე ფოსფოგენური სისტემა, თუმცა წარმოქმნის საკმარის ატფ-ს დაახლოებით 90 წამი ხანგრძლივობის მაღალინტენსიური აქტიურობისათვის. ამ სისტემაში რძემჟავა წარმოიქმნება კუნთის უჯრედებში არსებული გლუკოზიდან ანაერობული მეტაბოლიზმის შედეგად. იმის გათვალისწინებით, რომ ორგანიზმი ანაერობულ მდგომარეობაში არ იყენებს ჟანგბადს, ეს სისტემა იძლევა ენერგიას მოკლე დროით, კარდიო-რესპირატორული სისტემის აქტივაციის გარეშე, ზუსტად ისევე, როგორც აერობული სისტემა, მაგრამ დროის ეკონომიით.

უფრო მეტიც, როდესაც ანაერობულ რეჟიმში კუნთები მუშაობენ სწრაფად, მძლავრად იკუმშებიან, ისინი გადაკეტავენ ჟანგბადის მიწოდებას, ვინაიდან სისხლძარღვები შეკუმშულია. ამ სისტემას ასევე ხანდახან ანაერობულ სუნთქვასაც ეძახიან, რომლის კარგ მაგალითსაც ამ შემთხვევაში 400 მეტრ დისტანციაზე სპრინტი წარმოადგენს.

თუ ფიზიკური აქტიურობა გრძელდება ორ წუთზე მეტ ხანს, მუშაობაში ერთვება აერობული სისტემა და კუნთები იღებენ ატფ-ს ჯერ ნახშირწყლებიდან, შემდეგ ცხიმებიდან და ბოლოს ამინომჟავებიდან (ცილებიდან). ცილა ენერგიის მისაღებად ძირითადად გამოიყენება შიმშილობის პირობებში (ზოგჯერ დიეტების შემთხვევაში).

აერობული სუნთქვისას ატფ-ის წარმოება მიმდინარეობს ყველაზე ნელა, მაგრამ მიიღება საკმარისი ენერგია რათა უზრუნველყოს ფიზიკური აქტიურობა რამოდენიმე საათის განმავლობაში.

ავტ. ირაკლი კენჭოშვილი – ფიტნეს-ცენტრ „თიდანის“ პერსონალური მწვრთნელი.

⭐ ⭐ ⭐ ვისაც გინდათ ჩემი პირადი მეთვალყურეობის ქვეშ ვარჯიში, უნდა მოხვიდეთ ფიტნეს-ცენტრ „თიდანი + “ – ში

მის. პოლიტკოვსკაიას ქ. 4 (ყოფილი ჯიქიას ქუჩა) მეტრო სახელმწიფო უნივერსიტეტიდან 300 მეტრში, ან დამიკავშირდეთ ტ. 5 93 39 02 23

თეორიული ცოდნის გაღრმავებისთვის ჩემი სხვა პოსტები შეგიძლია ნახო http://tidani.ge/?cat=608

თუ მოგეწონა ეს პოსტი, გაუზიარე მეგობრებს და არ დაგავიწყდეს ჩემი ფეისბუქის გვერდის “ფიტნეს-ინსტრუქტორის რჩევები” – ის დალაიქება.

Facebook Comments