ვარჯიშის მეთოდები, რომლის საშუალებითაც შესაძლებელია შევცვალოთ კუნთის შემადგენლობა. სტატო-დინამიური ვარჯიში.

medass-1024x674 (1)

დღეს განვიხილავთ ვარჯიშის მეთოდებს, რომლის საშუალებითაც შესაძლებელია კუნთის შემადგენლობის შეცვლა.
თავიდანვე უნდა გაირკვეს, რა უნდა შეიცვალოს ნებისმიერი სპორტსმენისთვის, რადგან სპორტის სხვადასხვა სახეობებში აქტიურად მუშაობენ სხვადასხვა კუნთები. ველო სპორტში აქტიურად მუშაობენ მხოლოდ ფეხები, იგივეა მძლეოსნობაში. თუ მაგალითისთვის ავიღებთ მოჭიდავეებს, ყველაზე კარგად მათ ხელები აქვთ განვითარებული, ფეხები ნაკლებად. ამიტომ მოჭიდავემ მეტი ყურადღება უნდა დაუთმოს ხელების განვითარებას მძლეოსანისგან განსხვავებით, რომელსაც უფრო მეტად ძლიერი ფეხები სჭირდება.

ეხლა ვნახოთ რა ხდება კუნთში და რა უნდა ვავარჯიშოთ კუნთის შიგნით.

ხელის კუნთებში უფრო მეტად ჭარბობს სწრაფი ბოჭკოები (გლიკოლიტური ბოჭკოები), რომელთა გარდაქმნა ნელ ბოჭკოებად (ჟანგვად ბოჭკოებად) ვარჯიშის საშუალებით ძალიან ძნელია. ამიტომ აქ ჩნდება პრობლემა, თუ როგორ უნდა ავარჯიშონ ხელები მოჭიდავეებმა.

იმისათვის, რომ გავერკვეთ ვარჯიშის მეთოდებში, შევადგინოთ შემდეგი სქემა:

კუნთი/უჯრედი/ორგანელა/ფაქტორები/

ამ სქემით ჩვენ შევეცდებით შევიმუშავოთ ვარჯიშის მეთოდები, რომლის საშუალებითაც შესაძლებელი იქნება შევცვალოთ შემადგენლობა კუნთის შიგნით.

შეგახსენებთ, რომ კუნთი შედგება უჯრედებისგან, ამ უჯრედებს ეძახიან კუნთის ბოჭკოებს, ხოლო ბოჭკოებში არის ორგანელები – ანუ ბოჭკოს შემადგენელი მიოფიბრილები, რომლებიც იკუმშება.

მივყვეთ სქემას: განვიხილოთ რომელიმე კუნთის სწრაფი ბოჭკოები (გლიკოლიტური ბოჭკოები) და მისი უჯრედი, რომლის შიგნითაც ჩვენ შეგვიძლია შევცვალოთ მიოფიბრილები და მიტოქონდრიები.

ეხლა ვნახოთ სწრაფ ბოჭკოებში როგორ უნდა შევცვალოთ მიოფიბრილების რაოდენობა. მიოფიბრილები იმდენად წვრილია, რომ ბოჭკოში მიოფიბრილების რაოდენობა არის ათასობით. ჩვენი ამოცანაა მათი რაოდენობის გაზრდა. ანუ, იმისათვის რომ სპორტსმენი გახდეს უფრო ძლიერი, უნდა გაიზარდოს მიოფიბრილების რაოდენობა კუნთის ყველა ბოჭკოში და რაც უფრო მეტი იქნება მიოფიბრილები, მით უფრო ძლიერი იქნება სპორტსმენი. მიოფიბრილების რაოდენობის გაზრდასთან ერთად ჩვენ დავინახავთ კუნთის ჰიპერტროფიას.

ეხლა ვნახოთ რა ფაქტორები არსებობს ამ მიოფიბრილების რაოდენობის გაზრდის.

პირველი ფაქტორი – ეს არის ამინომჟავები, ანუ თუ თქვენ იღებთ ცოტა ცილებს კუნთი არ გაიზრდება, თანაც ცილები უნდა იყოს სრულფასოვანი, სხვანაირად რომ ვთქვათ ცხოველური წარმოშობის. სპორტსმენებმა და კერძოდ მოჭიდავეებმა, რომლებსაც აქვთ დიდი კუნთოვანი მასა, საჭიროა მიიღონ დიდი რაოდენობის ცხოველური ცილა. თუ შევადარებთ ჩვეულებრივ ადამიანს, რომელსაც უნდა, რომ მცირედით მაინც მოიმატოს კუნთური მასა ეს არის 1.5 გრამი 1 კგ. წონაზე, ხოლო სპორტსმენს, რომელიც დღეში 2-ჯერ შეიძლება ვარჯიშობდეს, დასჭირდება 2 ან 3 გრამი ცილა. ამ რაოდენობის ცილას საკვებიდან ვერ მიიღებს სპორტსმენი, რადგან მისი კუჭ-ნაწლავი ვერ გადაამუშავებს ასეთი რაოდენობის საკვებს, ამიტომ შექმნეს კვების დანამატები, რომლის გამოყენების გარეშეც სპორტსმენი დიდ შედეგს ვერ მიაღწევს.

შემდეგი ფაქტორი – ეს არის ჰორმონები. აუცილებელია, რომ ორგანიზმში იყოს საჭირო რაოდენობის ჰორმონები, მაშინ წავა ცილის სინთეზი.

საიდან ჩნდება ჰორმონები? მთავარი ჰორმონის სეკრეცია, რომელიც ზრდის კუნთს, ხდება ჰიპოფიზში – შინაგანი სეკრეციის ჯირკვალში. ჰიპოფიზი კი ინტენსიურად მუშაობას და ზრდის ჰორმონის და ტესტოსტერონის გამოყოფას იწყებს მხოლოდ სტრესის დროს, როცა ვწევთ მძიმე წონას, ან როცა განვიცდით ძლიერ ტკივილს. ეს ხდება მაშინ, თუ თქვენი ენდოკრინული სისტემა ნორმალურია, ხოლო თუ გადაღლილია, ის ჰორმონებს აღარ გამოყოფს. სპორტსმენი (ჩვენ შემთხვევაში მოჭიდავე) რომელიც არ იღებს ანაბოლურ სტეროიდებს და ინტენსიურად ვარჯიშობს თვეების განმავლობაში, მისი ენდოკრინული სისტემა გადაიღლება და სპორტსმენი გადაიწვება, ამიტომ ასე ვარჯიში არ შეიძლება.

(ადრე, სანამ შეჯიბრებებზე გაამკაცრებდნენ დოპინგ-კონტროლს, სპორტსმენები იღებდნენ სტეროიდებს და შეეძლოთ თვეობით ევარჯიშათ დიდი დატვირთვებით და ეჩვენებინათ მაღალი შედეგები. დღეს კი, დოპინგ ტესტზე გამოვლენის შიშით სპორტსმენმა ან უარი უნდა თქვას სტეროიდების მიღებაზე და ივარჯიშოს შესაბამისი ინტენსივობით, რასაც გაქაჩავს მისი ენდოკრინული სისტემა, ან მოძებნოს ისეთი სტეროიდი, რომელიც შეჯიბრებამდე გამოდის ორგანიზმიდან და ტესტი ვერ გამოავლენს. მათ შორის არის მცენარეული წარმოშობის ჰორმონები, რომელიც შედის სპორტული კვების დანამატებში და არ არის აკრძალული).

შემდეგი ფაქტორი რაც მოქმედებს მიოფიბრილების ზრდაზე – არის თავისუფალი კრეატინი. ჩვენ კუნთის ბოჭკოებში არის ნივთიერება კრეტინფოსფატი, რომელიც ვარჯიშის დროს იშლება კრეატინად და ფოსფატად. ეს გამოთავისუფლებული კრეატინი მუშაობს როგორც ჰორმონი. კრეატინი და ჰორმონები მოქმედებენ უჯრედის დნმ-ზე და აიძულებს მიოფიბრილების მშენებლობას.

კიდევ ერთი ფაქტორი რაც მოქმედებს მიოფიბრილების ზრდაზე არის წყალბადის იონები. ტესტოსტერონი, კრეატინი და წყალბადის იონები პირდაპირ არის დამოკიდებული ვარჯიშზე. ვარჯიშით ჩვენ ვარღვევთ შინაგან წონასწორობას და ვაიძულებთ სისტემას გაზარდოს ან შეამციროს ეს ფაქტორები. მაგ. წყალბადის იონების ზედმეტი რაოდენობა ანადგურებს კუნთოვანი ბოჭკოების მიტოქონდრიებს, ანუ ზიანს გვაყენებს, ხოლო მისი ზომიერი რაოდენობა ეხმარება ჰორმონს გახსნას უჯრედის დნმ-ის ინფორმაცია და დაიწყოს ცილის სინთეზი.

რადგან ჩვენ უკვე ვიცით ძირითადი ფაქტორები, რომლებიც აიძულებენ უჯრედებს ააშენონ ახალი მიოფიბრილები, უნდა მოვიფიქროთ ვარჯიშის ისეთი მეთოდები, რომლებიც იმოქმედებენ ამ ფაქტორებზე.

ვარჯიშის პარამეტრების ცვლილებით ჩვენ შევცვლით ვარჯიშის მეთოდებს. ეს პარამეტრებია:

კუნთის შეკუმშვის ინტენსიურობა/ვარჯიშის ინტენსიურობა/ვარჯიშის ხანგრძლივობა/დასვენების ინტერვალი/გამეორებების რაოდენობა/მისვლების რაოდენობა/ვარჯიშის რაოდენობა კვირაში

დავიწყოთ კუნთის შეკუმშვის ინტენსიურობით. ფიზიოლოგიიდან ცნობილია, რომ თუ გვინდა მუშაობაში ჩაერთოს კუნთის ყველა ბოჭკო, საჭიროა ივარჯიშოთ მაქსიმუმის 80%-ით. ამ დროს სწრაფ, გლიკოლიტურ ბოჭკოებში მიმდინარეობს ანაერობული გლიკოლიზი და იქ წარმოიშობა წყალბადის იონები, ხოლო ნელ, ჟანგვად ბოჭკოებში დინამიური ვარჯიშის დროს (რამოდენიმეჯერ ავწიეთ და დავუშვით შტანგა) წყალბადის იონები ქრება. ამიტომ ბოდიბილდინგში კუნთის ჰიპერტროფიაზე კლასიკური ვარჯიშის დროს ნელი, ჟანგვადი ბოჭკოები პრაქტიკულად არ იცვლება, იცვლება მხოლოდ გლიკოლიტური ბოჭკოები. ანუ ძალისმიერი ვარჯიშით ჟანგვადი ბოჭკოები არ ვარჯიშდება, ფაქტიურად ვარჯიშდება მხოლოდ ნახევარი კუნთი.

ვარჯიშის ინტენსიურობა – თუ შტანგით ვარჯიშობთ აწევა დაშვებისას ვარჯიშის შესრულების საერთო დროში თქვენ გაქვთ დაძაბვის პერიოდი და დასვენების პერიოდი და რაც უფრო მეტ ხანს ისვენებ, მით ნაკლებია ინტენსიურობა. ბოდიბილდერის სტილში შტანგით ვარჯიშისას ვარჯიშის ინტენსიურობა შეადგენს საერთო ინტენსიურობის 10%-ს. თუ შევადარებთ სპრინტერულ სირბილს, იქ ვარჯიშის ინტენსიურობა იქნება სადღაც 100%.

ვარჯიშის ხანგრძლივობა – ამოცანაა დაგროვდეს რაც შეიძლება მეტი თავისუფალი კრეატინი, რომელიც მთავრდება 15 წამში. შტანგის აწევისას გამეორებები უნდა გავაკეთოთ კუნთის გათიშვამდე, სანამ ვეღარ შევძლებთ მეტი გამეორების შესრულებას, რადგან კრეატინ-ფოსფატის და ატფ-ის მარაგი გამოილია. აქ არ ვწერთ რამდენი გამეორება ან რამდენ ხანს გრძელდება გამეორებები, ვარჯიშის ხანგრძლივობის მთავარი კრიტერიუმია – ვარჯიში უნდა გაგრძელდეს კუნთის გათიშვამდე. უფრო კონკრეტულად, მაქსიმალური თავისუფალი კრეატინის დაგროვებისთვის გამეორებების რაოდენობა დაახლოებით 6-12-ის ფარგლებში უნდა იყოს, ხანგრძლივობა კი 20-40 წამი (რადგან ვარჯიში სრულდება შესვენებებით, კრეატინი 15 წმ-ის ნაცვლად შეიძლება გვეყოს 20-40 წამი). ნებისმიერი ვარჯიშის შესრულებისას (ხტუნაობა, შტანგის აწევა, სპრინტი) დგება მომენტი, როცა ვარჯიშს ვეღარ აგრძელებთ ძლიერი გადაღლის გამო. აი ეს არის სწორედ ის მომენტი, როცა მთავრდება კრეტინი.

დასვენების ინტერვალი – ერთი სერიის დასრულების შემდეგ გლიკოლიტურ ბოჭკოებში ანაერობული გლიკოლიზის ხარჯზე აღდგება კრეატინ-ფოსფატი, ე.ი. იწყება წყალბადის იონების დაგროვება და ისინი იწყებენ უჯრედის დაშლას. ამიტომ დასვენების ინტერვალი უნდა იყოს აუცილებლად აქტიური, რათა სისხლმა იმოძრაოს ორგანიზმში და გამორეცხოს წყალბადის იონები იმ კუნთებში (გულის, დიაფრაგმის და სხვა კუნთები), რომელსაც შეუძლია შეჭამოს წყალბადის იონები. თუ თქვენ არ დაისვენებთ აქტიურად და უბრალოდ დაწვებით, წყალბადის იონები დარჩება კუნთებში ერთი საათის განმავლობაში. ჩვენი ამოცანაა წყალბადის იონები კუნთში დარჩეს რაც შეიძლება მცირე დროით, რადგან ისინი სასარგებლოა მხოლოდ 30 წამის განმავლობაში, რის შემდეგაც მათ მოაქვთ მხოლოდ ზიანი. ამიტომ ხელების ვარჯიშის მერე შესვენებისას ხელები მაინც უნდა ამოძრავოთ, რათა ხელებიდან გამოირეცხოს წყალბადის იონები. ამის მერე კუნთებში არაფერი საზიანო აღარ მოხდება, ის აღარ დაიშლება. ამიტომ დასვენება უნდა იყოს აქტიური, ხოლო ხანგრძლივობა 5-10 წუთი.

გამეორებების რაოდენობა – რამდენი გამეორებაა საჭირო რაღაცა შედეგის მისაღებად. თუ გამეორება იქნება 3-ზე ნაკლები, მაშინ ეს იქნება კუნთების ტონუსში მოსაყვანი ვარჯიში და ასე ვარჯიში შეიძლება თითქმის ყოველდღე. ასეთი ვარჯიშით ძალის მომატება არ მოხდება თუ ივარჯიშებთ კვირაში ერთხელ ან ორჯერ. კვირაში 7 ჯერ ვარჯიშით (3 ან ნაკლები გამეორება) კი შეიძლება ძალის მომატებაც.

4-დან 9 გამეორების შემთხვევაში იქნება უკვე განვითარების რეჟიმი, მაგრამ ერთი კუნთის ასე ვარჯიში შეიძლება არაუმეტეს კვირაში ერთხელ. ისმის კითხვა: რატომ მხოლოდ კვირაში ერთხელ? ვარჯიშის დროს ჩვენ ვაიძულეთ კუნთი გაეცა დნმ-ის ინფორმაცია, რომ საჭიროა მიოფიბრილების აშენება. ეს მიოფიბრილები შენდება 15 დღის განმავლობაში. მიოფიბრილები შედგება შუა ნაწილისგან და დაბოლოებებისაგან. დაბოლოებები მიერთებულია მყესებთან, ხოლო შუა ნაწილი არის თავად კუნთის ნაწილი, რომელიც შენდება 15 დღეში. დაბოლოებების აშენებას კი სჭირდება მეტი დრო. ამის გამო კუნთი სწრაფად ვითარდება და მყესების შეერთების ადგილი ჯერ არ არის გამყარებული, რაც ხშირად იწვევს კუნთის გაწყვეტას მყესთან შეერთების ადგილას. განსაკუთრებით ხშირად ეს ემართებათ იმათ, ვინც იყენებს ანაბოლურ სტეროიდებს.

ერთი და იგივე კუნთის კვირაში 2-ჯერ ან მეტჯერ ვარჯიშით თქვენ კუნთებს აშენების საშუალებას არ აძლევთ. თქვენ უნდა დააცადოთ კუნთებს რომ აშენდნენ, ხშირი ვარჯიშით კუნთები იწყებენ აშენებას და იქვე ანგრევთ ხელახალი ვარჯიშით, ხელს უშლით აშენებას. ამიტომ ხშირ შემთხვევაში ვინც ვარჯიშობს ვეიდერის სისტემით ერთი წლის ვარჯიშის შემდეგ აღარ აქვთ პროგრესი. ამის პირველი მიზეზია ის, რომ ვეიდერის სისტემა აგებულია სტეროიდებზე. უნდა მიიღოთ დიდი რაოდენობით სტეროიდები, რომ ვეიდერის სისტემით კუნთები გაიზარდონ. თუ უარს ვიტყვით ვეიდერის სისტემაზე და გადავალთ მენცერის სისტემაზე, ანუ 15 დღეში ერთხელ განვითარებაზე ვარჯიში 4-9 გამეორებით, ასეთი ვარჯიშით შეიძლება ძალის მომატება ისე, რომ ენდოკრინული სისტემა აღარ გადაიღლება. ბიოქიმიის და ფიზიოლოგიის კანონებზე დაყრდნობით ამ დასკვნამდე მივიდა პროფესორი სელუიანოვიც.

რაც შეეხება ჟანგვად ბოჭკოებად წოდებულ ნელ ბოჭკოებს, ასეთი ვარჯიში არაეფექტურია. ამიტომ სპორტის უმრავლეს სახეობებში როცა სპორტსმენებისგან იღებენ ბიოპსიას დგინდება, რომ სწრაფი ბოჭკოები დიდია, ხოლო ნელი ბოჭკოები პატარა. აქედან ფიზიოლოგებმა გააკეთეს დასკვნა, რომ ეს არის კუნთების ბუნებიდან გამომდინარე. მაგრამ შემდგომში, როცა ბიოპსია აიღეს სუპერ ელიტის ბოდიბილდერებისგან აღმოაჩინეს, რომ მათი ნელი ბოჭკოები ისეთივე დიდია, როგორც სწრაფი ბოჭკოები.

ქვემოთ ავხსნით თუ რატომ ხდება ასე:

ავიღოთ ნელი ბოჭკოების მიოფიბრილები. ზრდის ფაქტორები იგივეა: ამინომჟავები, ჰორმონები, კრეატინი და წყალბადის იონები, მაგრამ წყალბადის იონები ნელ ბოჭკოებში არ წარმოიქმნება, რადგან იქ არის მიტოქონდრიები სადაც წყალბადის იონების მოხვედრისას ისინი გარდაიქმნება წყლად. ამიტომ განვითარების მთავარი ფაქტორი – წყალბადის იონები დინამიური ვარჯიშისას არ არსებობს. ამ პროცესის გათვალისწინებით პროფ. სელუიანოვმა მოიფიქრა სტატო-დინამიური ვარჯიშები – რომელიც სრულდება კუნთის მოდუნების გარეშე, რასაც პრინციპში ბოდიბილდერები დიდი ხანია აკეთებენ. როცა ისინი ბიცეპსს ავარჯიშებენ ცდილობენ, რომ კუნთი არ მოდუნდეს და გაიბეროს. მათი აზრით სისხლით ივსება კუნთი და მარაგდება მკვებავი ნივთიერებებით, მაგრამ ეს მთლად ასე არ არის. როცა მარათონელი დარბის მაშინაც სისხლის მიწოდება მაღალია, მაგრამ ამით მას ძალა არ ემატება. საქმე იმაში კი არაა, რომ სისხლის მიწოდებით მკვებავი ნივთიერებები მიეწოდება კუნთს, არამედ კუნთის გაბერვის მექანიზმშია. მექანიზმი კი ძალიან მარტივია: თუ თქვენ აკეთებთ ვარჯიშს ნელი ბოჭკოებისთვის კუნთის მოდუნების გარეშე, მაშინ ამ ბოჭკოების შიგნით აღარ მიეწოდება ჟანგბადი, რადგან სისხლის დინება გადაკეტილია. კუნთის შეკუმშვისას კუნთი გაიბერა და გამსხვილდა, კაპილარები ჩაიკეტა და თუ ამას დიდხანს აკეთებთ (5-10-20-30 წმ), იწყება ჰიპოქსია და იწყება კუნთის ტკივილი, იმიტომ რომ ჩნდება წყალბადის იონები. დინამიური ვარჯიშისას ასეთი რამე არ ხდება, იმიტომ რომ სისხლი გამორეცხავს წყალბადის იონებს. ამიტომ კუნთის შეკუმშვის ინტენსიურობა სტატო-დინამიურ რეჟიმში უნდა იყოს 60%-ზე ნაკლები. ვარჯიშის ინტენსიურობა უნდა იყოს 50%-ის ფარგლებში. ვარჯიშის ხანგრძლივობა 30-45 წმ., ან უფრო ზუსტად ტკივილამდე. მთავარი ეფექტი მიიღწევა როცა იწყება ტკივილი და ეს უნდა იყოს 30-45 წამის შემდეგ. თუ ტკივილი ამ დროში გაჩნდა ეს კარგია, ამით კუნთი არ ზიანდება. თუ ტკივილი გაჩნდება 60-120 წამის მერე ეს უკვე ცუდია, აქ წყალბადის იონები დიდი ხნის განმავლობაში რჩებიან და იწყებენ კუნთის დაშლას. ამიტომ სტატო-დინამიური ვარჯიშის დროს ვარჯიშის ხანგრძლივობა უნდა იყოს 30-45 წამის განმავლობაში ტკივილამდე. თუ არ არის ტკივილი, არ არის სტრესი, არ არის სტრესი, არ იქნება ჰორმონები, ჩვენ კიდევ ვიცით, რომ ჰორმონების გარეშე არ იქნება კუნთის ზრდა. ჰორმონების გამოსაყოფად საჭიროა სტრესი, ამ შემთხვევაში კი სტრესი არის კუნთის გათიშვა. შენ ცდილობ კიდევ აწიო იძაბები, მაგრამ აღარ შეგიძლია აწიო ტკივილის გამო.

დასვენების ინტერვალი – ცხადია აქტიური დასვენება 5-10 წთ. თუმცა ამ დროის შემცირება სინამდვილეში შეიძლება, რადგან მიტოქონდრიები ბევრია და კუთის აღდგენა მალე ხდება.

გამეორებების რაოდენობა – 3 გამეორებამდე მატონიზირებელი ვარჯიში. 4-9 გამეორება აქაც გასავითარებელი.

ვარჯიშების რაოდენობა კვირაში 1 ან ორი, რადგან ნელი ბოჭკოები ნაკლებად ზიანდება, ვიდრე სწრაფი ბოჭკოები.

გამომდინარე ზემოთთქმულიდან სხვადსხვა კუნთის ბოჭკოებში არის 2 გზა სხვადასხვანაირად ვმართოთ მიოფიბრილების რაოდენობა.

შეგვიძლია გადავჭრათ კიდევ ერთი ასეთი საკითხი – რომელი კუნთის ბოჭკოებია გასავითარებელი მოჭიდავის შემთხვევაში, სწრაფი ბოჭკოების ძალა თუ ნელი ბოჭკოების ძალა, რომელს უნდა მივანიჭოთ უპირატესობა. სპრინტერის შემთხვევაში ჩვენ შეგვიძლია ცალსახად ვთქვათ, რომ პირველ რიგში სწრაფი ბოჭკოების გაძლიერებაა საჭირო, იმიტომ რომ ისინი უზრუნველყოფენ სირბილის სისწრაფეს. ნელი ბოჭკოებიც მნიშვნელოვანია, მაგრამ უფრო ნაკლებად. მოჭიდავეს კი სჭირდება გამძლეობა, რათა გაძლოს 5 წუთი ორთაბრძოლისას დაღლის გარეშე. ამიტომ ჩვენი ამოცანაა გავზარდოთ ნელი ბოჭკოების ძალა, იმიტომ რომ მათი ბუნებიდან გამომდინარე უნარი აქვთ შექმნან მიტოქონდრიები და ამგვარად გაზარდონ თავიანთი აერობული შესაძლებლობები.

დადგა დრო გავიგოთ, თუ როგორ უნდა გავზარდოთ მიტოქონდრიების რაოდენობა. მიტოქონდრიები თავს იყრიან უჯრედებში იმ ადგილას, სადაც საჭიროა ატფ-ის მოლეკულა. კუნთის სწრაფ ბოჭკოებში არის მიტოქონდრიების მცირე რაოდენობა, ხოლო ნელ ბოჭკოებში ძალიან ბევრია მიტოქონდრიები, რომლებიც მიოფიბრილების გარშემოა თავმოყრილი და გამოდის, რომ ახალი მიტოქონდრიების წარმოქმნა შეუძლებელია. მაგრამ თუ გავზრდით ახალი მიოფიბრილების რაოდენობას, მაშინ მის გარშემო გაჩნდება ახალი მიტოქონდრიებიც.

მაშასადამე, თუ თქვენ დაკავდით ნელი ბოჭკოების ძალისმიერი მომზადებით მიტოქონდრიები თავისით მოიმატებენ ტაქტიკურ-ტექნიკური მუშაობისას. მიტოქონდრიების მოსამატებლად საჭიროა ამინომჟავები, ჰორმონებიც სასურველია რომ იყოს და მთავარია იქ იყოს ჟანგბადი და წყალბადის იონები მცირე რაოდენობით, რადგან ისინი ანადგურებენ მიტოქონდრიებს. ამიტომ ისე უნდა ივარჯიშოთ, რომ წყალბადის იონების რაოდენობა იყოს მცირე და ჟანგბადი მაქსიმალური. აი ესე გამოდის ტაქტიკურ-ტექნიკური მუშაობა.

გამოდის, რომ სპორტსმენი ძალისმიერი ვარჯიშით ზრდის სწრაფი ბოჭკოების ძალას, ამის მერე ტაქტიკურ-ტექნიკური მომზადებით უკვე საკმარისია მიაღწიოს ფიზიკური მომზადების მაქსიმალურ დონეს. ეს არის მომზადების ყველაზე კარგი ვარიანტი გადაღლის გარეშე, თანაც ენდოკრინული სისტემაც არ გადაიტვირთება თუ თვეში 5-10 დღე დაისვენებთ.

გამოდის, რომ თუ ძალისმიერ მუშაობას ჩავატარებთ, ავტომატურად გაიზრდება მიტოქონდრიების რაოდენობა ნელ ბოჭკოებში. რაც შეეხება აერობული შესაძლებლობების გაზრდას სწრაფ ბოჭკოებში, აი ეს უკვე გაცილებით რთული ამოცანაა.

თეორიული ცოდნის გაღრმავებისთვის ჩემი სხვა პოსტები შეგიძლია ნახო http://tidani.ge/?cat=608
თუ მოგეწონა ეს პოსტი, გააზიარე და არ დაგავიწყდეს ჩემი ფეისბუქის გვერდის “ფიტნეს-ინსტრუქტორის რჩევები” – ის დალაიქება.

Facebook Comments